دست نوشته های یک م-شیمی

گاهی در زندگی افرادی به ناگهان پیدا می‌شوند ...افرادی که تندی می‌کنند، تحقیر می‌کنند و فخر می‌فروشند ...و تو سکوت می‌کنی ...و آن‌ها این سکوت را برنمی‌تابند ...باز راهی می‌یابند تا آزاری برسانند ...گویا با خود عهد بسته‌اند که تا تو را بر زمین نزنند آرام نگیرند ...و تو باز سکوت می‌کنی در برابر کار به ظاهر زیرکانه و البته بسیار آزار رسانندۀ آن‌ها ...این‌بار اما سکوت تو همراه است با لبخندی تلخ بر گوشۀ لب‌هایت ...لبخندی تلخ بر شتاب کودکانه‌ای که این افراد برای آسیب‌رساندن دارند ...افرادی دور افتاده دست نوشته های یک م-شیمی...ادامه مطلب

شاید به‌تر باشد با چاه سخن گفت...در جایی که هر روز می‌شنوی و می‌بینی چیزهایی را که نباید.که اگر بگویی غیبت است و سیاه‌نمایی و تضعیف روحیۀ تلاش دیگران و البته خود.باید در پایان هر روز، بروی سر چاهی که در آن آب معنویت از درون زمین سَر برآورده بنشینی و راز دل بگویی.شاید که آن آب دل تو را و ذهن و خیال تو را و چشم و گوش تو را بشوید از آن‌چه که دیده و شنیده و دریافت کرده.شاید که جویی از آن آب ساخته شود و راهی برای تو بسازد به دریای بی‌کرانۀ ایمان.و آن بی‌کرانه تو را استوار می‌سازد در تلاش و تلاش و ت دست نوشته های یک م-شیمی...ادامه مطلب

دست نوشته های یک م-شیمی...

روزی برای گذر از مه تلاشها داشتم...و امروز دودِ سیاهی هر روز بیشتر مرا در خود غرق میکند...نه آن ماند و نه این خواهد ماند...دلم آن غروب را میخواهد... آن رود خروشان... درختانی که سبز بودند... یکی از آن روزهای آخر...نگران بودم،نگران رفتمو صبحی که در حال فکر در کناری ایستاده بودم...و استادی که آمد و خیال مرا بابت ماده راحت کرد...دیگر اثری از نگرانی نبود...شاید باید برگردم همانجا...یا جایی بهتر...آب یکجا میماند میگندد...مگر اینکه چشمۀ جوشانی باشد...وقتی آفتاب پیوسته بتابد...وقتی ابری نباشد و بارانی...وقتی آب چشمه قرار باشد با چکمههایِ گلآلودِ رهگذرانِ بیتوجه کدر شود...باید حرکت کرد...یک چشمه توان سیراب کردن تمام بیآبانیها را ندارد...یک روز خشک میشود.و آن روز دور نیست! دست نوشته های یک م-شیمی...ادامه مطلب

آخرین روزهای خرداد 1385 بود، درست 25 خرداد 1385،تازه کارنامۀ پایان سال را گرفتم. وقتی برگشتم اشک بود که از چشمانم میریخت و فرونمینشست... نه به خاطر نمرات، که عالیترین شدهبودند، برای تاریکی تازهای که قرار بود بر زندگیِ من و اطرافیان وارد شود و چه سخت بود آن روز... آن روز دوستنداشتی که تا روزها با کسی حرفی نزدم... با هیچ کس... چه تاریکی عجیب و ناخواستهای یکباره فرود آمد بر زندگی یک تلاشگرِ خستگیناپذیر... چه تاریکیِ رعبآوری...روزهای امتحان بود، ماههای امتحان، سال امتحان ... و من در این امتحان مردود شدم... خداوند متعال بود که دستم را مهربانانه از درهای تاریک و سهمناک گرفت و بالا آورد...روزها و ماهها و سالها تاریکی روی تاریکی روی تاریکی روی تاریکی ...بهار 1391 شد ... خورشید رفت... مهتابی هم نبود... نوری تابید بر قلبی که نباید از حرکت میایستاد... دستان مهربانی مرا لحظه به لحظه بالا برد... تلاش پشت تلاش... امید روی امید...تابستان 1392 شد... خورشید هنوز نیامده بود... مهتاب را نمیشد دید... چه تابستان تلخی... نوری همچنان داشت از گوشهای میتابید...تابستان تمام شد و نور مرا در خود غرق کرد... نور بر روی نور... نور بر روی نور... نور بر روی نور... بالهای پرواز بود که مرا به سوی نور میبرد...هر بار غمی میرسید و مهتاب پنهان میشد و ابرهای خاکستری خودخواهانه خورشید را میپوشاندند...اما پرواز در آسمان پرنور ادامه داشت...و چه پروازی...چه پروازی...همان روزها بود که ستارهای دنبالهدار رخ نمود ...باز هم هربار غمی میرسید و مهتاب پنهان میشد و ابرهای خاکستری خودخواهانه خورشید را میپوشاندند...اما پرواز در آسمان پرنور ادامه داشت...و چه پروازی...چه پروازی...هر روز بالاتر...هر روز دست نوشته های یک م-شیمی...ادامه مطلب